"بسم الله الرحمن الرحیم"

یکشنبه بود  . 9 شهریور یکهزار و سیصد و شصت و پنج .

غروب بود . من بودم و مجید عالی مقدم و 3 نفر دیگر از بچه های تخریب که فقط "حسن شفیعی" از آن بین به یادم مانده است . " حسن شفیعی" بچه کاشمر بود و خیلی صمیمی بود و خوب بود . و خیلی دوست داشتنی بود و شجاع بود .

من و مجید خیلی با هم دوست بودیم . با هم برادر بودیم . عقد اخوت خوانده بودیم .

غروب بود . من و مجید بودیم و سه نفر دیگر و یک گروهان از گردان امام سجاد(ع)  . به فرماندهی فردی به نام سهرابی . همه با هم بودیم .

غروب بود . مجید دست من را گرفت تا با هم به محمد بهاری و بقیه بچه ها که در سنگر فرماندهی تخریب بودند سر بزنیم. مجید با محمد بهاری برادر بود . عقد اخوت خوانده بودند . سالها پیش .

غروب بود . من و مجید وارد سنگر فرماندهی تخریب در حاج عمران شدیم.

همه بودند . خیلی ها که الآن نیستند .سید مهدی سپهبدی و محمد بهاری .

و برخی دیگر که الآن هستند و خبری ازشان نیست . "مهدیار" از این بین یادم می آید . مهدیار اسم مستعارش بود . برای اینکه شناخته نشود و یا اینکه به این اسم شناخته شود فقط . بعدها فهمیدم او مهدی محمدی است . و یا هر اسم دیگر .

غروب بود . سنگر تخریب اما به صبح شبیه تر بود . من و مجید وارد سنگر که شدیم همه به احترام مجید بلند شدند . و او را در آغوش گرفتند . از همه گرم تر محمد بهاری .

غروب بود . و دلتنگ بودیم .

غروب بود . و تا ساعاتی دیگر شب عملیات می‌رسید . من و مجید بعد از کلی صحبت با بچه ها خواستيم برويم كه دیرمان نشود . موقع خداحافظی بچه های اطلاعات هم به ما اضافه شدند . یکی شان یادم هست . "سرباز" بود فامیلش .

وقتی وارد شد کلتش را درآورد . و همه بچه های تخریب که کلت داشتند . آنها هم به شوخی کلتهایشان را از کمر کشیدند . مجید هم برای لحظه ای کلتش را از کمر کشید . شوخی بود و خداحافظی بود و خنده بود و نشاط.

من و مجید با بچه ها خداحافظی کردیم . و به محل استقرار گردان امام سجاد(ع)  برگشتیم .

غروب بود. مجید ما چهار نفر را جمع کرد .که با خودش پنج نفر بودیم . به هر کس هر کاری را که باید بکند برای آخرین بار گفت . و به من هم .

مجید به من گفت تو آخر ستون باش . تا آخر ستون را جمع کنی . و به من گفت آخر ستون اهمیتش کمتر از اول ستون نیست .

شب شد . اذان شد . نماز خواندیم . در همان لباسهائی که بر تن داشتیم .

شب بود . موقع حرکت . با مجید خداحافظی کردم . خیلی گرم . هر دو امیدوار بودیم دوباره یکدیگر را ببینیم . رفتیم . با کلی صلوات و سلام .

شب بود . همه جا تاریک بود . من آخرستون بودم.

شب بود . مجید اول ستون بود . با یک بی سیم که مختص بچه های تخریب بود . و صدایش را فقط سنگر فرماندهی تخریب می شنید .

شب بود . و من بودم . بدون بی سیمی که از آن بتوانم صدای مجید را بشنوم .

شب بود . خیلی تاریک بود . ما بودیم . با گروهانی از گردان امام سجاد(ع) . به فرماندهی فردی به نام سهرابی . سهرابی خودش نیامده بود . ولی معاونش و فرمانده گروهانش بودند .

شب بود . یادم می آید . بهاری از شنیدن این خبر که فرمانده گردان نمی آید خیلی خوشحال نشد . ولی برای فرمانده گردان ها پیام داد اگر بچه های من به خطر بیفتند به خاطر نبودن شما همه شان را برمیگردانم .

شب بود . محمد بهاری بود . مرد بود . خیلی .

شب بود . ستون به راه افتاد . در تمام مراحل توجیه ما برای عملیات یک جمله خیلی تکرار می شد . محور شما مهمترین محور این عملیات است . و اگر شما موفق نشوید همه گردانهای دیگر هم اگر موفق شوند فایده ای ندارد. و من نمی دانستم چرا ؟!!

شب بود . تاریک بود . ستون در حال حرکت بود . و من آخرین تخریب چی که در انتهای ستون می رفتم .

دقایق زیادی از رفتنمان نگذشته بود که بچه های ستون نشستند . من هم . زمان كه گذشت پرسان پرسان به فرمانده دسته ای که من با آنها بودم رسیدم . علت نشستن ستون را پرسیدم . او هم نمی دانست . آنقدر رفتم تا به ابتدای ستون رسیدم . مجید اما نبود . پرسیدم ؟ گفتند : ستون شکسته است . یعنی از جایی وسط های ستون ارتباط با نفرات جلویی قطع شده .

شب بود . و ما به دو گروه نه چندان مساوی تقسیم شده بودیم .

تعداد کمی رفته بودند . و بیشتر ما مانده بودیم .

به فكر چاره افتاديم  . دیدم معاون گردان هم با ما است . گفتم چه کنیم . او هم حال بهتری از ما نداشت . یعنی "ما" بین دو خط مانده بودیم .

قرار شد راه بیافتیم . سازماندهی سریع دوباره . این بار من اول ستون بودم با معاون گردان و چند نفر دیگر .

در بین راه به دلیل سنگین بودن آتش دشمن زمین گیر شدیم . بعدها معلوم شد که آتش خودی هم گاهی ما را می نواخته است . احتمالا به دلیل نزدیکی دو خط و به اشتباه .

شب بود . خمپاره‌های زیادی در نزدیکی ما به زمین می‌خورد . تعدادی مجروح شدند . و من شهیدی ندیدم . مدتي كه از زمين گير شدنمان گذشت  و اوضاع به هم خورد به اين نتیجه رسیدیم که برگردیم .

و ما در حال برگشتن بودیم . ولي مجید را نمی دانم در چه حالی بود .

شب بود . در بین راه من هم ترکش خوردم . از بازوی چپ . نزدیک کتف . خیلی نزدیک .

به عقب رسیدیم . در بین راه نیروهای گروهانی از گردان امام سجاد(ع) را از میدان مین خودی رد کردم .

شب بود . و من سه مرتبه به مینهای ام 16 برخورد کردم كه هیچکدام منفجر نشد . مستقیم به سنگر فرماندهی تخریب   رفتم .

با دستی که پانسمان شده بود .

محمد بهاری که خیلی مرد بود . با بی سیم سهرابی را خبر کرد . و او را واداشت که با بقیه نیروهایش جلو بیاید .

من هم رفتم . در ابتدای ستون .

صبح نزدیک می‌شد .و این کار ما را خیلی سخت‌تر می‌کرد .

از صدای رگبار گلوله‌هایی که دشمن شلیک می‌کرد می‌شد فهمید که خط نشکسته است . و ما هنوز بین راه بودیم . زیر آتش . از هر دوطرف .

و سهرابی هم نیروهایش را دوباره عقب کشید .

نزدیک صبح بود . و من خسته و مجروح وارد سنگر تخریب شدم .

همه ناراحت بودند .

سید مهدی سپهبدی به استقبالم آمد . کاش نمی آمد .

اولین سؤالش درباره مجید بود . مجید عالی مقدم . و من در پاسخ سکوت کردم . و به یک باره تبی سنگین بر تنم نشست .

آنجا یادم آمد که مجید برادرم بود . و خیلی دوستش داشتم .

در سنگر تخریب غوغایی بود . بی سیم ها یکسره صدا می داد . ولی خبر نداشت که مجید کجاست .

بی سیم مجید به گوش نبود .

"مهدیار" پانسمان دست مرا عوض کرد . و من دراز کشیدم . خسته . مجروح . و حالا تب دار .

نمی خواستم به عقب برگردم . 

دوست نداشتم مجید را تنها بگذارم .

عیب می دانستم این کار را .

صبح بود . با اصرار مهدیار و حکم محمد بهاری مجبور شدم با آمبولانس بروم

ولی دلم را جا گذاشته بودم . و مجید را .

بعدها شنیدم صبح تعدادی از همراهان مجید برگشته بودند. از جمله حسن شفیعی .

آن شب در محوری که ما در آن عمل می کردیم کاری از پیش برده نشد . و من هنوز علت آن را نمی دانم . بعدها شنیدم شب بعد "محمود کاوه" از همان محور ما خودش با یک گردان وارد عمل شده بود .

و در همان محور شهید شد .

حسن شفیعی هم با کاوه همراه بود . ولی سالم برگشته بود . شکر !

تمام اتفاقات آن شب در شش ساعت رخ داد .

و صبح مجید دیگر در بین ما نبود .

محوری که ما در آن عملیات کردیم اسمش ارتفاع بیست و پنج نوزده بود .

یعنی ما می خواستیم بلندترین ارتفاع که مشرف به همه محورهای دیگر بود را بگیریم . و نگرفتیم .

و همه محورها شکست خوردند . همه‌شان .

الآن شهریور هزار و  سیصد و نود است .یعنی بیست و پنج سال از آن تاریخ گذشته .

و من بیست و پنج سال پیر شده ام .

بیست و پنج سال بدون مجید .

شب است . "هادی محمدی" به من زنگ زد . بعد از مدتهای زیادی که از او خبری نداشتم . خوشحال شدم و غمگین .

خوشحال از این که صدای دوستی را بعد از مدتها می‌شنیدم . و غمگین از این که باید از 25 سال پیش حرف بزنم .

شب است . و من بدون مجید یاد شبی افتادم که با مجید بودم .

25 سال پیش فقط یک شب .

او در ابتدای ستون و من در انتهای آن .

شب است . و 25 سال است که سؤالم این است : دلیل انجام آن عملیات چه بود ؟

حسین دهقان نیری

شهریور یکهزار و سیصد و نود